Verhalen

Is dat de politiek die meer ecologische veerkracht wil opbouwen? Wordt de economische ontwikkeling in twijfel getrokken op basis van de accumulatie van materiële goederen, industrialisatie en verstedelijking? Of is het de studie van de relaties tussen politieke, economische en sociale factoren met milieukwesties en veranderingen. Een studie en helemaal geen politiek.

Net als Charbonneau, geloof ik dat politieke bevrijding een mythe is. Noch links, noch rechts (een gemaakt onderscheid dat dient om niet echt te hoeven luisteren), las ik een discussie gecentreerd rond “welke soorten nieuwe politieke ontwerpen zouden vereist zijn voor een nieuwe politieke ecologie”?

Brian Holmes: De eerste institutionele vorm die we nodig hebben is een discursieve die in staat is om de verwevenheid van de huidige economische en ecologische doodlopende weg te accepteren, te thematiseren en te bespreken.

Het probleem is dat mensen de neiging hebben om geen enkel probleem te willen kennen (laat staan ​​toe te geven dat het een probleem is), als er geen oplossing bekend is. “Men moet op de drempel van mensen komen met middelen en materiële voordelen. Zo'n beweging moet vragen 'hoe we leven' en met bouten en 'moeren, steen en aarde' antwoorden komen.

Brian Holmes: Grote corporaties plaatsen nooit inzetten in situaties van radiale onzekerheid die alleen overheden kunnen oplossen, dus is er nog geen massieve collectieve investering in nieuwe (regeneratieve) productiecapaciteit.

In plaats daarvan weer op mensen richten. Weer van deur tot deur, met een waardige minimalistische cultus, een gedemocratiseerde (be)heerser van het gek geworden consumentisme, gecentreerd rond een gemeenschappelijke basis van het leven. Zal dat “verkoopbaar” zijn? Succes daarmee.

Vincent Gaulin: Massabewegingen vereisen een letterlijke instelling van samenleven.

En dat is waar Lucia S. een punt zet waar ik het 100% mee eens ben:

Veel mensen experimenteren met intentionele gemeenschappen, maar ze zijn niet voor iedereen. Ik heb in en rond verschillende van zulke gemeenschappen en coöperaties van activisten gewoond en hoewel ik hen op veel manieren inspirerend vond, kon ik alleen maar op die manier op de korte termijn leven. De belangrijkste reden hiervoor was dat ik ze, me bevondend aan de introverte kant van het spectrum, sociaal onderdrukkend vond. Ik kon niet de hele dag werken en organiseren en daarna communiceren met het aantal mensen dat constant in mijn leefomgeving was.
Ook heb ik, als iemand die door een ouder met een persoonlijkheidsstoornis is grootgebracht, weinig tolerantie voor het soort narcistische destructiviteit en sociale disfunctie die ze produceren. Aangezien dit persoonlijkheidstype nu in onze samenleving endemisch lijkt, vind ik niet-sociale of minimaal sociale ruimte nog noodzakelijker. Ik zeg dit niet omdat mijn ervaring uniek is, maar eerder omdat ik denk dat het gebruikelijk is. Vandaar dat veel van de aantrekkingskracht van dominante consumentistische verhalen van het ontwerpen of renoveren van de perfecte nucleaire familie thuis, met pensioen gaan naar het platteland om te ontsnappen aan de stress van de moderne samenleving, of geïsoleerde “cocooning” met Netflix. We kunnen de aantrekkingskracht van deze verhalen niet negeren als we hopen alternatieven te produceren die voor een groot aantal mensen aantrekkelijk zijn.

Met pensioen gaan naar het platteland om te ontsnappen aan de stress van de moderne samenleving? Iedereen wordt uitgenodigd om eenheid van hun denken en handelen te realiseren, zich te concentreren op die authenticiteit en hun verhaal ook werkelijk waar te maken.


2018/12/30 09:18 · Beauty

Politieke bevrijding is een mythe: alleen lokaal verzet heeft betekenis.

Bernard Charbonneau was een van de eerste intellectuelen die de economische ontwikkeling, gebaseerd op de accumulatie van materiële goederen, industrialisatie en verstedelijking, in twijfel trok.

Bernard Charbonneau is vooral een pionier op het gebied van ecologie in Frankrijk. Tegen 1936 had hij een grondtekst geschreven: “Het gevoel van de natuur, een revolutionaire kracht.” Hij was al van mening dat technologie de doorslag gaf in onze moderne samenleving: we weten hoezeer deze intuïtie Jacques Ellul zal inspireren. En Charbonneau verdedigt in 1945 het idee van een empowerment van technologie. Vervolgens wijdt hij zijn onderzoek aan wat hij 'de grote rui van de mensheid' noemt, en de bedreigingen die het vormt voor de natuurlijke omgeving en de menselijke vrijheid.

Vrijheid is inderdaad het tweede grote thema van zijn reflectie, die hij deelt met Ellul: vrijheid bestaat volgens hem erin zich los te maken van sociale en psychologische bepalingen, om een ​​persoonlijke daad te doen, dat wil zeggen te realiseren in zijn leven de eenheid van zijn denken en zijn acties. Maar de Prometheïsche pretenties van de moderne mens en de uitgebouwde staat ondermijnen de voorwaarden van de mogelijkheid van een ware vrijheid. Het is voor een herovering van het eigen leven dat iedereen is uitgenodigd. Politieke bevrijding is een mythe: alleen lokaal verzet heeft betekenis. Het gaat allemaal over het vertellen van de waarheid over propaganda.


2018/12/29 07:32 · Beauty

Source: Valeriy Andrushko, Unsplash


Voordat er mensen waren, waren er de bossen.
En toen kwamen de Romeinen.

"De mensen en de bomen" (in het engels) is een essay over hoe kortzichtige culturele gewoonten het milieu van zijn natuurlijke hulpbronnen beroven, steeds weer. En nu staan ​​we voor een nieuwe ineenstorting, meer globaal en waarschijnlijk rampzaliger dan die die we kennen uit historische verslagen. Er is een zekere mate van veerkracht ingebouwd in een voldoende met elkaar verbonden complex systeem. Maar het geglobaliseerde systeem is geoptimaliseerd voor winst en efficiëntie, niet voor veerkracht. En degenen die veranderingen willen aanbrengen in de richting van meer veerkracht, worden als bedreiging beschouwd.

Coöperatieve domeinen creëren, in een vijandige omgeving, met een gedeeld immuunsysteem. [Biofilm] Sferen van onderlinge afhankelijkheid, een parallel geloofssysteem en materiële economische realiteit [Slater]. Hoe groter deze domeinen, hoe meer deze sferen met elkaar verbonden zijn, des te groter hun veerkracht [ComplexityLabs], des te diepgaander hun subversieve potentieel. Dit gebeurt, in Baskenland, [Mondragon], in Catalonië [CIC], in gehurkte dorpen in de Pyreneeën en in kleine gemeenschappen op veel andere plaatsen. De culturele verschuiving is aan het gebeuren. Maar op schaal nog steeds onherkenbaar. Voor exponentiële groei lijkt het eerst lineair.
Toch gaat dit ons niet 'redden'. Wezenlijk. De krachten zijn tegen ons; het immuunsysteem van de planeet [Lovelock], evenals onze eigen angst voor het onvermijdelijke, zal ons beletten te 'winnen' in de traditionele zin van het woord. Maar samen wordt het lijden getransformeerd. Verbonden staan ​​we terwijl we in het oog van onze tegenstanders verliezen. De manier waarop alle gekoloniseerde mensen hun aantal hebben verloren met behoud van hun waardigheid en ziel. Sommigen van ons zullen misschien blijven om het verhaal te vertellen.

Het volledige essay (in het Engels) is hier te vinden.


2018/12/29 06:34 · Beauty